Liefhebbers, laatkomers en lovebirds

Wie zit er in de zaal?

Ik ga graag naar de film. Ongeveer één keer per week plof ik in een bioscoopstoel neer, vaak alleen. Soms omdat ik een lovende recensie heb gelezen of door een vriend ben getipt. Maar meestal omdat ik het heerlijk vind om twee uur in stilte voor me uit te staren. Noem het een solitair uitje. Bovendien biedt het me een wekelijks sociale safari. De bioscoop is er voor jong en oud, voor woke en wakker, voor pretentieuze intellectuelen en platvloerse kroegtijgers. Je zou er een film over kunnen maken. Met deze karakters, bijvoorbeeld.

De solist

Elke week hetzelfde ritueel: online kaartje gekocht, tien minuten van tevoren binnen, net op tijd om een goede plek uit te zoeken. Niet te ver vooraan, niet helemaal achterin. Geen popcorn of snack, maar een vers getapt biertje, glas rode wijn of kop gemberthee. De solist heeft een uiteenlopende filmsmaak, want als einzelgänger hoef je met niemand rekening te houden. Sympathieke animatiefilm op zondagmiddag? Tuurlijk. Slowaaks religieus karakterdrama op donderdagavond? Why not. Door z’n ruimdenkendheid kiest de solist ook weleens verkeerd. Dan moet-ie tweeënhalf uur afzien. Tsja, ook dát is naar de bioscoop gaan.

De cinefiel

De cinefiel komt vijftien tot twintig minuten voor aanvang binnen, altijd in dezelfde bioscoop. Heeft een vaste stoel, of in ieder geval een sterk voorkeursgebied. Drinkt water, of niets – het gaat hier wel om de film, hè. Scorsese, Tarantino? Véél te populair, dat mag een stuk obscuurder. De cinefiel blijft tot de allerlaatste seconde zitten, als iedereen al weg is en de schoonmaak halverwege. Want je weet maar nooit of deze Zuid-Koreaanse slow burn een post-credits scène heeft.

Het datekoppel

Je herkent ze meteen. Rechte rug, gespannen koppies, niemand durft de armleuning te claimen. Of ze zitten juist verdacht dicht tegen elkaar aan, alsof ze willen bewijzen dat het goed gaat. De bioscoop blijft een wonderlijke date-bestemming: goede gesprekken en klef gedoe (de hoofdingrediënten van een succesvolle date) horen hier immers niet thuis. Of de avond een succes is, staat of valt daardoor met de filmkeuze. Wat doet de romance meer opbloeien? Een tranentrekker over een getergde balletprotégé, of de nieuwste film van Liam Neeson waarin Liam Neeson gewoon weer een versie van Liam Neeson speelt, maar dan met net een ander accent?

De vriendengroep

Herrie bij de kassa, gegiechel bij de bar. Vijf vrienden die twijfelden: naar de kroeg of naar de film? Ze komen te laat binnen, wurmen zich langs iedereen heen, dempen hun stemmen als ze merken dat de trailers al zijn begonnen. Twee van hen bedenken dat ze nog moeten plassen. Eenmaal geland hoor je ze fluisteren: de helft weet niet bij welke film ze zitten, laat staan van welke regisseur. Maar zodra de openingsscène begint, is het muisstil. Pas na afloop barst het los. Voor de een was het de mooiste film van het jaar, voor de ander de teleurstelling van het decennium. Hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Dus hup, toch nog even naar de kroeg.

Stilte verenigt

Of je nu komt voor het script, het acteerwerk, de actie, de ander – of gewoon om even weg te zijn: van de openingsscène tot de aftiteling ontsnappen we samen aan onze dag. In een donkere bioscoopzaal maakt het niet uit wie je bent, welke voetbalclub je support of wat je politieke voorkeur is. De komende twee uur zijn we allemaal boezemvrienden. Zolang je maar je mond houdt.

Mark van Slobbe

Onze eigen verhalen