Als ik bij mijn oma in het noorden ging logeren, moest ik daar met de trein naartoe. Steevast met een railrunner op zak, waar de conducteur dan een vrolijk locomotiefje in knipte. Meestal bracht een van mijn ouders me tot Zwolle, waar ik dan werd overgedragen. Dat gaf me de tijd om rustig naar treinen te kijken en op een Liga te kauwen – en alles wat je verder doet als je zes bent. 

In de woonkamer bij mijn ouders maakte ik wel eens een lange rij van alle eettafelstoelen; met een beetje fantasie kon je er een trein in zien. Daar zette ik dan mijn zusje en de kat in, zelf zat ik op de voorste stoel als machinist. Af en toe gilde ik een station en de overstapmogelijkheden naar mijn passagiers. De kat moest er meestal in Amersfoort uit. 

Het vuurtje doofde toen mijn vader bij ProRail ging werken. Daardoor kwam ik er vrij gauw achter dat een trein besturen meer om het lijf heeft dan van A naar B rijden met een vet uitzicht. Als reiziger word ik tegenwoordig wel eens wanhopig van de dienstregeling, ik moet er niet aan denken om daar verantwoordelijk voor te zijn.

Uiteindelijk ben ik afgeknapt toen mijn oma vertelde dat je een lange studie moet volgen om machinist te worden. Als je zes jaar oud bent klinkt twee jaar studeren namelijk als een uitputtingsslag. Ik heb me, toen het zo ver was, tijdens mijn studies geschiedenis en journalistiek vijf jaar lang verdiept in het lot van Nederlandse woonwagenbewoners. Met zo’n opleiding kun je veel, maar beslist geen trein besturen.