Ik zit weer in de klas, om er straks voor te staan

'Effe koekeloeren'

Na bijna twintig jaar schrijven, begon het te kriebelen: ik miste het lesgeven. Maar waar(in) en aan wie? Weer Frans? Nee. Twaalf jaar gedaan, mooi geweest. Uiteindelijk besloot ik het NT2-certificaat te halen. Nederlands leren aan buitenlanders, omdat ze dat willen of moeten. Ik zit dus weer in de schoolbanken en loop stage – net als in 1996. Ik wandel nu een maandje rond in de NT2-wereld en had al vrij snel door: een goudmijn aan verhalen, die ik zo nu en dan graag deel.

Door Jules

De reden

Laten we beginnen met de vraag waarom ik dit allemaal wil – op mijn vijfenvijftigste. Nou, om verschillende redenen. Persoonlijk, omdat ik het gevoel had stil te staan en iets nieuws wilde leren en doen. Professioneel, omdat ik verwacht dat er veel vraag blijft naar goede, gecertificeerde NT2-docenten. Maar mijn belangrijkste drijfveer is misschien wel politiek-maatschappelijk.

Waar ik het kabinet Schoof in zijn olympische stupiditeit dankbaar om ben, is dat het me – in weerwil van zijn eigen missie – nóg meer heeft doen inzien hoe belangrijk het is dat we niet minder, maar juist méér buitenlanders hiernaartoe halen. Om deze mensen vervolgens netjes welkom te heten, fatsoenlijk te huisvesten (nee, dat gaat niet van ‘onze huizen’ af) en goed geïntegreerd te laten functioneren in onze maatschappij. Te beginnen met een zinvolle baan.

Tenminste, als we die maatschappij een welvaartsmaatschappij willen blijven noemen. Want die welvaart staat flink op de tocht, alleen al demografisch gezien. Tuurlijk, beetje opletten wie en hoeveel, maar ik zie kennismigratie als zo’n beetje de enige oplossing om Nederland op termijn enigszins draaiend te houden. Eerste voorwaarde: nieuwkomers leren onze taal, snel en goed. En daar help ik graag bij.

De plaats

Mijn opleiding duurt een jaar en speelt zich op beide hoofdstedelijke universiteiten af. De Vrije Universiteit bepaalt het curriculum, verzorgt de colleges en beoordeelt me. Het praktische deel vindt – in mijn geval – het eerste halfjaar op de Universiteit van Amsterdam plaats, aan het Instituut voor Nederlands Taalonderwijs en Taaladvies (INTT) om precies te zijn. Zij verzorgen cursussen Nederlands op allerlei niveaus: van absolute beginners tot (ver)gevorderden. Ik loop de eerste zes weken stage onder begeleiding van een zeer ervaren docent bij de groep Pre-Intermediate. Voor de kenners: zij maken de CEFR-sprong van taalniveau A2 naar (halverwege) B1. Het niveau is hoog, het tempo moordend en de eisen pittig. Maar we hebben het dan ook over jonge academici die veel aankunnen. Ze volgen in Nederland de meest uiteenlopende studies: van logica tot psychologie en van taalwetenschap tot data sciences. Sommigen combineren werk en studie, een enkeling neemt deel als universitair docent.

De verbazing

Wat ik doe? Voorlopig achter in de klas zitten: luisteren, kijken en leren. Alleen dat is al geweldig. Af en toe laat de docent me een oefening doen of iets uitleggen, waarbij ik merk dat ik – ondanks al mijn leservaring – een volstrekt nieuw beroep aan het leren ben. Doelgroep, stof, methode, didactiek: álles is anders. Bovendien zijn we twee decennia verder en heeft het onderwijs zich in die tijd drastisch ontwikkeld, vooral online. De groep telt negentien cursisten met zeventien nationaliteiten (want twee Turken en twee Polen). Ze komen echt uit alle uithoeken van de wereld: Finland, Taiwan, Spanje, China, Letland, Vietnam, Rusland, Roemenië. Ik ben soms verbijsterd over hun niveau, maar vooral over hun inzet en de gretigheid waarmee ze toch behoorlijk complexe taalkundige kost verslinden.

Maar het allerleukst is om als backbencher te luisteren naar wat ze raar of grappig vinden aan onze taal. Gevraagd naar hun favoriete Nederlandse woord, werd uiteraard ‘gezellig’ een paar keer genoemd. Viel te verwachten. Maar wat mij betreft gingen het brons, zilver en goud naar Iran, Taiwan en Hongarije: poffertjes, helaas pindakaas en effe koekeloeren.

Jules

Onze eigen verhalen

Liefhebbers, laatkomers en lovebirds

Roos vertelt

Koffie drinken als een Spanjaard

'Un café solo, por favor’

Jules vertelt

Lulkoekbingo en clichés turven

Formatietaal (en wat AI ermee kan)

Alle blogs