Menu

El Rubio Fantástico

Blog
El Rubio Fantástico

Docent, dj, voetballer, boekhouder: een grillige carrière vol echte en denkbeeldige avonturen. Totdat Tekstwerf aanklopt, met een basisplaats in hun sterrenteam. Die kans pak je natuurlijk.

Paradijselijk Valladolid

Na een studie Spaans aan de UvA vertrok ik naar Valladolid in Spanje, waar ik uiteindelijk een aantal jaren heb gewoond. De manier van leven in deze toch wat onbekende stad was voor mij liefde op het eerste gezicht. Ik ontdekte er met hoeveel verschillende mensen je over hoeveel verschillende onderwerpen kunt praten. Zo sprak ik eens een Italiaanse student uit Napoli. Hij vertelde me hoe ze het in de rest van Europa vaak hebben over die heerlijke mediterrane levensstijl in Zuid-Italië. Wat hij hier meemaakte was daar amper mee te vergelijken, zo mooi vond-ie het.

Imaginair Brighton (of Bristol?)

Om in Valladolid een baan als leraar Engels op een privéschool te krijgen, stelde de 'Directora' een harde eis: ik moést uit Engeland komen. Geen punt natuurlijk, dus koos ik Brighton als geboortestad. Of Bristol, dat weet ik niet meer. Precies vanwege dit probleem leek het me veilig om in elk geval de ‘B’ als beginletter te nemen. Van Bas. En van Boogaard. Dubbel safe dus. Als ze me vroegen om iets over mijn stad te vertellen, liet ik mijn fantasie de vrije loop. Zo blijkt Brighton (of Bristol) helemaal vol te staan met tiny houses. Straat, na straat. Schitterend.

En toen wist ik het…

Naast mijn leraarschap draaide ik vier avonden en nachten in discotheken en 'bares musicales': el terror de los canales was geboren. Hoe leuk ook, ik kwam er toch achter dat mijn droombaan iets heel anders was. Ergens in een lokale krant had ik gelezen dat Michel Boerebach bij Burgos speelde. Een vergelijkbaar stadje – iets kleiner – niet ver van Valladolid. Geen idee of Michel mijn liefde voor het Spaanse leven deelde, maar het idee om bij een niet al te grote voetbalclub in Spanje te spelen, leek me een waanzinnige manier om je brood te verdienen.

El Rubio Fantástico

Zo nu en dan droomde ik weg, waarbij ik me afvroeg op welke miraculeuze wijze ik in de A-selectie van Real Valladolid was beland. Uitgerekend die zondag speelden we tegen het almachtige Real Madrid. Natuurlijk stond ik in de basis. Ik besloot om zo onopvallend mogelijk elk balcontact te vermijden, zodat mijn onkunde niet direct op zou vallen en ik langer in het veld mocht blijven staan.

Het bleef lang 0 - 0, maar in de laatste minuut kregen we een corner. De bal kon zomaar goed vallen, dus ik sloop het strafschopgebied in. Hij werd doorgekopt, ik sprong omhoog en maakte met dichte ogen een knikkende beweging – zoals ik zo vaak op tv had gezien. De bal vloog keihard binnen: 1 - 0, einde wedstrijd. Terwijl verbazing en verslagenheid om voorrang vochten in de blik van Fernando Hierro, draaide ik me om. Het uitzinnige publiek kwam als één man omhoog: Quién es ese rubio? Wie ís die blonde kerel?


Bas

Bellen geblazen

Mailen mag ook. We beantwoorden graag je vraag.
Tekstwerf in je mailbox
Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content.
Aanmelden