Menu

Spiegelen

Blog
Spiegelen

Roerloos staarde ik naar de plank met flessen aanmaaklimonade. ‘Kun jij ze even spiegelen?’, had de bedrijfsleidster gevraagd. Alsof er met die vraag helemaal niets aan de hand was. Een reflectie op het woord ‘spiegelen’. 

Vast wel slim genoeg

De inkt op mijn vwo-diploma was nog nat toen ik me bij de supermarkt van een lokaal vakantiepark meldde. In afwachting van mijn eerste jaar op de universiteit leek het me goed om even flink aan te poten, zodat ik straks niet metéén op macaroni-met-Boursin-dieet hoefde. Hoewel ik nul ervaring had met vakkenvullen, kassadraaien of emballagebandruimen, werd ik meteen aangenomen. De Duitse bedrijfsleidster was het zat om de tent alleen te runnen, en ik ‘had toch atheneum gedaan?’ Als je voor de poorten van de wetenschap staat, moet een vakantiebaantje in de campingsuper je ook wel lukken, redeneerde ze. Ik dacht er net zo over. Bovendien liep het niet storm op de vacaturesite. 

Avé vakantiekwelling

Zo kwam het dat ik aan het begin van de zomer in alle vroegte naar het aangeharkte vakantiepark fietste. Gekleed in een vuurrode Roompotpolo, maatje XL – want de doos met S’jes had zich al vijf jaar niet laten zien. De bedrijfsleidster wachtte me op voor de grote ontvangsthal: een zalmroze neoclassicistisch bouwsel dat nog het meest weghad van een decorstuk. In een zijbeuk van deze recreatietempel lag de supermarkt, die mijn Duitse manager met een ferme polsdraai opensleutelde. Terwijl de tl-buizen een-voor-een aanknipperden, keek ik de ruimte in die ik twee maanden lang elke dag zou bemannen. Ik kon nog net een snik onderdrukken. De héle zomer. 

Kortom: kies geen cultuurprofiel

Een halve dag hadden de bedrijfsleidster en ik ervoor nodig om te ontdekken dat een vwo-diploma in elk geval geen smetteloze kassaskills garandeert. Nadat de computer twee keer was vastgelopen, een paar klanten met winst naar hun bungalow waren teruggekeerd en het spiekbriefje met PLU-codes in een spleet tussen de kassa en de muur was gevallen, greep de Duitse in: ‘Ga jij anders de flessen even spiegelen.’ Zo klein als ik kon, glipte ik het krappe kassameubel uit en haastte me naar het drankenschap. Daar kon ik in ieder geval geen schade aanrichten, dacht ik opgelucht. Alleen, wat bedoelde ze met ‘spiegelen’? 

In opperste staat van woordverwarring

Tuurlijk, na achttien jaar leven en zes jaar Nederlands had ik het woord eerder gehoord. Zelfs in de context van een supermarkt, al had ik de relatie tussen een schap met etenswaren en het nabootsen van gedrag nooit helemaal begrepen. Je kunt iemands lichaamstaal spiegelen, je aan iemand spiegelen en een foto gespiegeld afdrukken. Maar hoe spiegel je flessen aanmaaklimonade? Door ze met hun etiketten tegenover elkaar te zetten, zodat ze min of meer gespiegeld staan? Het aangrenzende schap gaf helaas geen aanwijzingen; daarin lagen de zakken chips gebroederlijk naast elkaar, de merkjes eensgezind naar voren gericht. Teruggaan naar de Duitse om te vragen wat ze met ‘spiegelen’ bedoelde, leek me onverstandig. Wát moest ik doen? 

Dan maar gaten vullen

Ik besloot een paar flessen naar voren te schuiven, want die lege plekken in het schap stonden wel erg armoedig. Dat had niks met ‘spiegelen’ te maken, maar het was in ieder geval beter dan niets doen. Ik draaide de etiketten naar me toe, keek nog eens naar het schap, en voelde me verloren. ‘Na de zomer kan ik in ieder geval weer de boeken in,’ dacht ik, en greep een bezem om met m'n pretenties de vloer aan te vegen.


Rosanne

Maximaal één keer per maand onze beste blogs in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekstwerf in je mailbox

Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content. Zonder enge salespraatjes en flauwe updates over onze verjaardagen. Daar mag je ons aan houden.

Meld je aan