Menu

Ratten van de lucht

Blog
Ratten van de lucht

Ik vind wonen in Amsterdam heerlijk. Elke dag fiets ik over de grachten van werk naar huis en dan voel ik me toch een beetje warm vanbinnen. Maar elk voordeel heeft z’n nadeel. Want op diezelfde bruggetjes moet ik minstens twee keer per rit uitwijken voor een toerist zonder enig besef van tijd en ruimte, maar wel een hele mooie #insta-foto. Superirritant, en herkenbaar voor elke Amsterdammer. Toch wil ik het graag over een andere (en behoorlijk diepe) ergernis van me hebben die deze stad met zich meebrengt: duiven.

Waar het allemaal begon

Goed om te weten: ik ben niet in Amsterdam opgegroeid. Ik kom uit Demtâh (Deventers voor Deventer) en de duivendichtheid is daar lager. Ze zijn er wel hoor, en misschien is mijn aversie ook wel begonnen met een incident in de Hanzestad. In de pauze liep ik met mijn matties naar de supermarkt voor wat scholierenbrandstof – een frikandelbroodje met energydrank. En toen gebeurde het: een warme, natte flats. Op mijn hoofd. Zoals goede vrienden dat doen, lachten ze me finaal uit. Ik wist niet hoe snel ik thuis moest komen. Na tien douches voelde ik me net iets minder vies. Maar de kiem van mijn haat was gezaaid. Symbool van vrede? Dacht het niet.

Grijs en goor

Nu kun je je voorstellen dat ik van een koude kermis thuiskwam, toen ik me in de hoofdstad ging settelen. Mijn god, het stikt hier van de duiven. En waar ik al helemaal van sta te kijken: toeristen die op de Dam poseren voor een kiekje met zo’n beest. Ik kniel in New York toch ook niet bij een prullenbak om met een rat op de foto te gaan? Als fietser met een behoorlijk hoog tempo krijg ik soms de kans om er eentje uit te schakelen. Ze scharrelen op het fietspad en zien me niet aankomen (raar, als je weet dat ze een gezichtsveld van 360 graden hebben). Maar toch wijk ik op het laatste moment uit. En daar baal ik dan later weer van.

Nee, bedankt

Vaak voel ik me wel alleen in mijn afkeer. Het is bizar hoeveel mooie, spirituele betekenissen mensen aan duiven geven. De christenen zien die beesten als een symbool van de heilige geest. In het Nieuwe Testament zei Johannes: ‘Ik heb de Geest als een duif uit de hemel zien neerdalen, en bleef op hem rusten’. Of in het verhaal van Noach, waar de vogel als personificatie van de vrede wordt opgevoerd. En misschien wel de belangrijkste: als symbool van de liefde. Nou, mij niet gezien. Ik laat op mijn bruiloft liever tien vleermuizen los dan een paar tortelduiven.


Iris Verbunt

Tekstwerf in je mailbox

Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content. Zonder enge salespraatjes en flauwe updates over onze verjaardagen. Daar mag je ons aan houden.

Meld je aan