Menu

Hmm, ik vond de blog beter

Hmm, ik vond de blog beter

Ik denk dat het tijd is om uit de kast te komen. En dan ook maar meteen all the way, met een dubbele bekentenis. Ok, komt ‘ie: ik ga alleen naar de bioscoop én ben cineville-o-fiel. Zo, dat is eruit. In de hoop op acceptatie, neem ik je graag mee in mijn sinistere wereld. Een eenzaam bestaan in het donker, op doordeweekse avonden in kwartvolle zalen. Maar elke donderdagochtend ook een sprankelend universum van licht, als de Cineville-blog op de digitale deurmat ploft.

Niks geen gekkigheid hoor

Eerst maar even een dreigend misverstand over mijn filmkeuzes uit de weg ruimen. Nee, geen Oezbeekse drieluiken, titels als Tears of the Purple Papaya, een zesdaags Riefenstahl-retrospectief of Koreaanse zwijgcinema over een visser met één tand en een gans. Ik ga naar heel gewone niks-aan-de-handfilms, die ook in de bijlage van jouw krant staan. Dus.

#hoedan?

Wel belangrijk om te weten: ik ga niet alléén voor de film. Zo vind ik de sociale paradox fascinerend. In een afgesloten ruimte naar indringende gebeurtenissen staren, waar je met niemand over praat. Omdat dat ‘weird’ zou zijn, en ongepast. Over de uitzonderingen op deze communis opinio zo meteen meer. Eerst een kanttekening bij de basis van dit wonderlijke concept: waarom doe je dit dan samen, soms met wel tientallen wildvreemden? En stel, je gaat met een bekende. Dan wordt het nóg gekker, want ook dan word je geacht anderhalf uur je bek te houden. En als je - eenmaal buiten - weer mag spreken, heb je eigenlijk geen zin meer om er iets over te zeggen. Die praatplicht en ongemakkelijke, gemaakte toon: Nou, wat vond jij? – Ja, goed.

Heilzame frustraties

Verder is een bioscoop voor mij een antropologisch pretpark. En zoals bij zo veel vormen van georganiseerd vermaak: ik vind het pas leuk worden als er een randje aan zit, als het schuurt. Ik erger me bovendien graag. Op doktersadvies, want het lucht op en ik mag m'n negativiteit niet opkroppen van de witte jassen. Nou, dat ventiel werkt prima in zo’n zaal kan ik je verzekeren. Je ziet er gedrag dat werkelijk elk verstand te boven gaat. Mijn therapeutische top drie? Komt ie…

1. Schruisteren
Keihard fluisteren, uit enthousiasme én angst om te storen. Blik vooruit, strak op het witte doek gericht. Nek 15 graden zijwaarts en dan scherp sissend iets totaal zinloos in de rondte gorgelen. Niet in het oor van de fauteuilbewoner naast je, maar recht de zaal in: ‘Hee, verdomd! Zeg…, is dat niet…Kom, nou, hè. Dingetje, hoe heet ze. Die ook in… ach, uit die film met je weet wel. Ja toch, of niet?’

2. Te laat komen
In de rest van mijn leven heb ik deze eigenschap tot in de perfectie verfijnd. Ik heb zelfs mijn eigen tijdzone: GMT+15’. Maar NIET in de bioscoop. Daar ben je op tijd. En de reclame is ook ‘naar de film’, dus die hoort erbij. Sorry, zo zijn de regels. Een zalige, tintelende ergernis maakt zich van me meester als de gordijntjes net op z’n breedst zijn gehesen, de aantiteling is begonnen en de klapdeuren alsnog open zwiepen. Ja hoor, daar zijn ze. Soms is het zelfs een bonusduo: hipsters die hun zomermuts dapper ophouden en zich uitgebreid gaan installeren, inclusief slurpsmoothie en thuisgestookt bananenbrood in kraakfolie. Om met Louis CK te spreken: je hart wordt dan langzaam tot een diamant van haat geperst. Héérlijk.

3. Doen alsof je voor de tv zit
Een scherpe observatie van een oplettende collega, gebiedt de eerlijkheid te zeggen. Maar deze pendant van schruisteren verdient absoluut brons. Gek genoeg zijn het bijna altijd zestigplussers, die op miraculeuze wijze met wijntje en al vanuit hun huiskamer zijn geteletransporteerd naar de rij voor je. Waar ze hun olijke gelul onverstoorbaar en hardop voortzetten als het zaallicht is gedoofd. Om vervolgens het getoonde van commentaar te voorzien: ‘Nou, ik wil anders ook wel zo’n villa’, ‘Kijk, over die brug liepen we vorige zomer nog‘, ‘Hé Bert, had jij niet net zo’n trui?’, ‘Aggut, ze gaat steeds meer op Ans d’r moeder lijken’. Vlug, iemand een zeis?

Oscarwaardige copy
Waarom, wáárom doe ik mezelf dit aan? Wat drijft mij minstens vier, vijf keer per maand naar dit soort plekken? Het antwoord: Cineville, een fenomenale uitvinding. Voor negentien euro per maand onbeperkt naar de bioscoop. Ik zou die twee tientjes net zo grif neertellen als ik alleen de wekelijkse filmtips in mijn mailbox kreeg. Elke donderdag is het leesfeest, want er zitten daar een paar superieure copywriters aan de knoppen. Ze schrijven frisse, geestige teksten die perfect de kwaliteit en sfeer van een film roemen of kraken. Bewijs volgt, je krijgt zo een paar quotes.

Maar eerst, voor iedereen die geïnteresseerd is in goede content: neem een Cineville-pas en laaf je aan de kracht van goede copy. Eigentijds en toch smetteloos, kraakhelder Nederlands. Schitterende woordvondsten. Pure spreektaal, maar altijd inhoudelijk. Een luchtige, prikkelende toon en een stampend ritme dat je vanaf de eerste regel bij je strot grijpt en naar het einde sleurt. En vaak een verrukkelijke, dodelijke ironie. Kortom: een dikke, héle dikke pluim voor deze redactie.

Op een saai stafeestje met zeurgesprekken over contemporaine cinema hoorde ik mezelf een keer zeggen: ‘Hmm, ik vond de blog beter.’ Het was nog waar ook. Voorbeelden? Gaan we dan:

Subject line bij 'Fallout' (Mission Impossible VI)

Stuntclown Cruise in Cineville

Over 'The Beguiled'

Schoolhoofd Nicole Kidman bijt haar lip haast doormidden, wanneer ze het smakelijke torso van Colin Farrell afsponst. Haar ingeslapen meisjeskostschool is in een hunkerbunker veranderd sinds de komst van de gewonde soldaat.

Over 'Thelma'

De verlegen Thelma, die na haar streng religieuze opvoeding op het Noorse platteland in de grote stad belandt, is van plan braaf haar huiswerk te doen, maar krijgt natúúrlijk last van Goddeloze Gevoelens. Eerst wordt ze verliefd op een meisje (help!) en daarna blijkt ze ook nog freaky telekinetische krachten te bezitten (dubbel help!) Thelma staat nog geen maand op eigen benen of ze zweeft alweer een meter boven de grond. Je kon er donder op zeggen dat het eerste horroruitstapje van regisseur Joachim Trier (Oslo, August, 31st) geen domme griezelfilm zou worden. Wat Thelma wél is: een bloedmooi en zenuwslopend psychologisch portret met bovennatuurlijke elementen, dat zich met ijspegelklauwtjes aan je ruggengraat vastklampt en niet meer loslaat. Trier heeft het goed begrepen: volwassen worden, dát is pas eng.

Over 'A Quiet Place'

Wat je níet moet doen als je naar het loeispannende A Quiet Place gaat? Piepschoenen aandoen, boertjes laten of graaien in een bak popcorn. Wat je wél moet doen: watten onder je zolen plakken, proberen door je oren te ademen en sabbelen op een plak oma-cake.

Over 'Western'

Nieuwe tijden vragen om nieuwe mannen, maar de Duitse bouwvakkers uit Western hebben het pushbericht gemist.

Jules

Maximaal één keer per maand onze beste blogs in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekstwerf in je mailbox

Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content. Zonder enge salespraatjes en flauwe updates over onze verjaardagen. Daar mag je ons aan houden.

Meld je aan