Menu

Konijnenbeugel

Blog
Konijnenbeugel

Wat ik vroeger later wilde worden? Lastig. Mijn vriendinnetjes schreven altijd ‘prinses’ in vriendenboekjes, maar dit cliché zag ik niet zo zitten. Al had ik best kans gemaakt, met mijn achternaam.

Stampertjes gebitsrestauratie

Eerst was juf mijn droom. Heerlijk vond ik het om ‘schooltje’ te spelen en te vertellen hoe ’t kofschip werkte. Iedereen had een bloedhekel aan dit ezelsbruggetje, maar ik legde je deze heilige spellingsregel met liefde uit. Verder had - en heb - ik een groot dierenhart, dus dierenarts leek me ook wel wat. Belangrijk: katten en konijnen hadden een flinke streep voor. Toen Stampertje een spuitje moest, brak mijn hart. Zijn tanden stonden schots en scheef, dus dat arme beest kon amper eten. Operatief ingrijpen - ik noemde dit 'konijnenbeugel' - kostte geld. Véél geld. Daar konden we ‘heel veel andere leuke konijntjes van kopen’, volgens de dierenarts. Mijn ouders besloten: geen beugel. Woest was ik.

Dubbele dolfijnendroom

Kleuters met een midlifecrisis: ik was het levende bewijs hiervan. Toen ik het beroep ‘dolfijnentrainer’ ontdekte, was ik diep onder de indruk. En daarin was ik niet de enige Iris. Toeval bestaat dus wél. De achternaam ‘Dolphijn’ had beter bij ons gepast, maar dit was administratief weer zo’n gedoe. Hoe dan ook, de interactie tussen mens en dolfijn: prachtig. Bij elk bezoek aan Harderwijk moest en zou ik naar de Dolfijnenshow. Ik stond steevast vooraan, de tribune vond ik te ver weg. Met halfopen mond, ingehouden adem en grote ogen keek ik toe. Dit wilde ik óók.

5 tips om je te vervelen

In de brugklas raakte ik geïnteresseerd in de Nederlandse taal. Ik was er goed in, en vond het stiekem best leuk. In de tweede flanste ik mijn eerste tijdschrift in elkaar. Trots dat ik was! Vele edities volgden, niemand las ze. Op mijn ouders na dan. Artikelen als ‘Op welke celeb lijk jij?’ en ‘Tips voor als je je verveelt’ overheersten. Ondertussen ben ik – goddank – een stuk creatiever en beter geworden met tekst. Maar het zat er toen al in, dat schrijven.

Goed voor m'n copykattenhart

In de vierde bezocht ik de open dag van de opleiding Journalistiek. Toen wist ik: dit is het. Ondertussen ben ik een bachelor en (bijna) een master verder op het gebied van Tekst en Communicatie. Schrijven, daar gaat mijn hart sneller van kloppen. Ook van katten trouwens. Tijdens mijn eerste Tekstwerf-lunch kwam Kees de Harige naast me zitten. Waarschijnlijk vanwege het plakje kipfilet op mijn bammetje, maar toch. Eén blik en één miauw waren genoeg. Ik was om.

Tekstwerf heeft dus passie voor tekst én katten. Of ik hier op m’n plek zit? Mwah, gaat wel.


Iris Koning

Tekstwerf in je mailbox

Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content. Zonder enge salespraatjes en flauwe updates over onze verjaardagen. Daar mag je ons aan houden.

Meld je aan