Menu

Kinderdromen zijn bedrog

Blog
Kinderdromen zijn bedrog

Stond je anno 1999 in mijn slaapkamer, kon je er niet omheen: dit meisje is gek op dolfijnen. Dekbedovertrek, posters, boekjes, placemats – alles volgeplempt met tuimelaars, orka’s en orinoco's. Zelfs mijn fiets moest eraan geloven. Toen ik door een auto werd geschept, was m’n oude total loss en mocht ik een nieuwe uitkiezen. En jawel, ze hadden een dolfijnenfiets. Ik voelde me een baas op m’n cruiser. Dat ikzelf ook in de kreukels lag, maakte niet uit. Ik was gelukkig.

Aard van het beestje

Dolfijnentrainer worden, het was mijn tweede droom. De eerste – prinses – werd ‘m niet meer toen mij pijnlijk duidelijk werd dat je moeder daar toch echt de koningin voor moet zijn. Ook mijn liefde voor dolfijnen bekoelde snel toen ik per ongeluk een documentaire op National Geographic zag. Blijkt dat die beesten een behoorlijk duistere kant hebben. Wrede trekjes, zoals hun prooi martelen. Dit was mijn tere kinderhartje iets te veel en ik herinner me nog levendig dat ik in shock op de bank zat. Niks ‘eeuwige glimlach’; dit zijn sadistische teringlijers.

Ieder z’n ding

Toch besloot ik door te gaan met leven. Trouwens, langzamerhand werd ik oud en wijs genoeg om te begrijpen dat dolfijnen in een tank salto’s laten maken eigenlijk helemaal niet leuk is. Het was zo’n moment dat de realiteit begint toe te slaan, en dan wordt je toekomstbeeld toch minder exotisch. Mijn favoriete vakken waren Nederlands en Engels. Saai, volgens mijn klasgenoten. En terwijl zij genoten van kikkers ontleden, hield ik met moeite mijn bammetje binnen. Hoe dan ook, het boeide me niet. Noem het duf, ik zeg: doe gewoon waar je goed in bent.

Wijsheid kom met de jaren

Volgend plan: iets met taal. Het werd journalistiek en dat bleek allesbehalve saai. Je moest eens weten wat voor wereld er opengaat als je vertelt dat je van de pers bent. Oké, in opleiding. Zo’n vijftien jaar nadat ik het dolfijnenhoofdstuk had afgesloten, stond ik als journalist in spe achter de schermen bij het Dolfinarium de persvoorlichter kritische vragen te stellen. Anti-dolfijnentrainer, dat had ik de achtjarige versie van mijzelf niet wijs kunnen maken.

Schrijven in de steeg

Goed, ruim acht jaar na aanvang had ik de opleiding afgerond. Laten we zeggen dat het studentenleven me iets té goed beviel. Of – om het een positieve draai te geven – ik heb gewoon de tijd genomen om alles heel goed in me op te nemen. Nu gebruik ik deze taalkennis als kersverse copywriter bij Tekstwerf in hartje Amsterdam. En om maar in het thema te blijven: ik voel me hier als een zoogdier in het water.


Iris

Tekstwerf in je mailbox

Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content. Zonder enge salespraatjes en flauwe updates over onze verjaardagen. Daar mag je ons aan houden.

Meld je aan