Menu

Jogblog: illegale sprintjes

Blog
Jogblog: illegale sprintjes

Ik ben hardloopfan. Daar krijg ik wisselende reacties op. Van: ‘Huh, saai?!’ tot een haast opgelucht: ‘Ik ook, héérlijk! Lekker je hoofd leegmaken!’ Maakt mij niet uit hoor, ieder z’n ding. Ik ren gewoon door, zelfs nu. Maar stiekem voelt ’t toch niet helemaal goed. Zo’n doodgewoon blokje om, het is nu ánders.

Meters maken

Ik heb lang getwijfeld – héél lang – maar ik blijf mezelf drie keer per week in m’n sportoutfit hijsen om een paar kilometer te rennen. Toch voelt elke warming-up, intervalsessie en pauze nu als een misdrijf. Begrijp me niet verkeerd, ik hou me uiteraard aan die anderhalve meter afstand. Sterker nog, ik hou liever méér afstand. Je hebt het nieuws over hardlopen en corona misschien gehoord: zwevende, onzichtbare spuugwolkjes. Ieuw.

Renwalhalla

Ook vermijd ik drukke plekken. Het Amsterdamse Bos is m’n achtertuin, heel fijn voor een fanatieke renner. Ik heb alle bruggen, grindpaadjes en looproutes op die 1.000 hectare nog lang niet ontdekt, maar wilde vorige week toch ‘ns ergens anders hardlopen. Ik besloot de situatie in het Vondelpark te checken, het ergste vrezend. En inderdaad: het leek wel alsof er een marathon gaande was. Rechtsomkeert dus maar.

Tegenligger + smal paadje = paniek

Maar het Amsterdamse Bos is niet alleen míjn achtertuin. Nog los van alle losse honden, heb ik er nog nooit zo veel mensen zien rennen, fietsen, opdrukken en joggen. Ik snap ze wel. Je moet toch wat als je bijna nergens naartoe mag. Door die drukte is het soms alleen knap lastig om afstand te houden. Ik vermijd knooppunten en drukke tijdstippen, maar dat helpt niet altijd. Als ik op een smal paadje iemand tegenkom, schakel ik automatisch naar de sprintstand. Hop, met een zo groot mogelijke boog eromheen, door de berm.

Gevangen in vrijheid

De meeste mensen houden zich keurig aan de RIVM-richtlijnen. De kans bestaat trouwens dat ze sowieso afstand van me houden, vanwege m'n hardloopgeur. Ach, ze blijven in elk geval bij me vandaan. En ik bij hen. Als ik andere joggers tegenkom, dan lachen en knikken we vriendelijk. Alsof we in gedachten tegen elkaar zeggen: voelt toch niet helemaal lekker hè, dit. We maken allebei gebruik van het laatste beetje vrijheid dat we nog hebben en voelen ons tegelijkertijd bezwaard. Laten we hopen dat ons schuldgevoel snel plaatsmaakt voor opluchting, als alles weer écht mag.


Iris Koning

Bellen geblazen

Mailen mag ook. We beantwoorden graag je vraag.
Tekstwerf in je mailbox
Met creatieve verhalen, handige schrijftips en ideeën voor mooie content.
Aanmelden